De opzet van het weekproject is tamelijk simpel:
- Ik kies een thema uit waar ik tot voor kort weinig over wist;
- Ik promoveer dat thema tot belangrijkste issue van de week;
- Ik schrijf er een week lang stukjes over;
- Ik nodig iedereen uit mee te lezen, mee te helpen, en commentaar te leveren.
In de eerste helft van 2010 heb ik tijd gevonden om vier ‘weken’ te doen. Ik verkende diverse thema’s: links en rechts in de politiek, ons brein, Haïti, en iets met vliegende killer-robots.
Hieronder leest u meer over de idee achter dit experiment.
Op dit moment heb ik helaas geen tijd om wekenlang actief te bloggen. Wanneer ik dat wel weer heb, krijgt het Weekproject wellicht een vervolg.
***
Zie het als een verkenning
In mijn zoektocht naar boeiende informatie over het weekthema zal ik soms tot een soort voorlopige conclusie komen, maar soms ook niet. De weken zijn nooit gelijk, nooit compleet, maar altijd open. De toon is per definitie vragend en zoekend, omdat ik het ook (nog) niet weet.
Ik schrijf hier niet als expert, maar als leek die zich heeft ingelezen. Maar aangezien ik op maar weinig gebieden werkelijk ‘expertise’ heb – wanneer mag je dat eigenlijk claimen? – leek dit me een passende oplossing om toch betekenisvol te kunnen schrijven. Wat niet wil zeggen dat ik niet herhaaldelijk zal uitglijden.
Bovendien denk ik dat mijn relatieve onwetendheid ook een kracht kan zijn. Ik probeer niemand de les te lezen. In plaats daarvan omhul ik informatie met vragen waarop ik het antwoord zelf ook niet weet. De vragen zijn bedoeld als uitnodiging om te delen wat u wél weet.
Zie het als een experiment
Hoe gaat het eruit zien? Nou, dat zien we wel. De eerste grap is dat een week niet altijd zeven dagen duurt (dijenkletser!). Sommige weken zullen wel twee weken doorgaan als de inhoud of mijn humeur daartoe aanleiding geeft. Ik noem het toch week omdat 7 wel een mooi getal is, en omdat je *week overal zo vrolijk achter kunt plakken.
Een week kan bestaan uit een vraag of een hele serie vragen, een leesverslag, een verhaal, een filmpje, een gastbijdrage, een interview, een samenvatting, een conclusie, whatever. De vorm is niet vast. Ook het aantal berichten per week wil ik niet vastleggen. Een karige week – drukdrukdruk – kan uit één stuk bestaan. Een dikke week uit meer dan zeven.
Kortom: geen vormbeperkingen, anders dan die van het medium.
Om u op de hoogte te houden zal ik nieuwe weken en nieuwe berichten aankondigen op facebook, linked-in en op twitter, waar u mij kunt volgen.
Zie het als een uitnodiging
Waarom een heel project om jouw interesses heen? Beetje een egotrip dit, of niet?
Een belangrijke reden om aan deze site te werken is dat ik het heerlijk vind om te schrijven, en dat schrijven nou eenmaal leuker is als anderen meelezen, en reageren.
Een tweede reden is dat een weinig bescheiden deel van mij denkt een hoop ideeën over de wereld te hebben, maar dat een fundamentele twijfel ieder van die ideeën omringt.
Uiteindelijk is een manier om naar de wereld te kijken – een idee over hoe de wereld eruit zou moeten zien, een mening – niet te vertrouwen als hij niet ‘getest’ is. Ik wil mijn gedachten niet worden, zonder ze eerst uitgebreid onderzocht te hebben.
Deze houding heb ik van John Stuart Mill:
“The beliefs which we have most warrant for have no safeguard to rest on, but a standing invitation to the whole world to prove them unfounded. If the challenge is not accepted, or is accepted and the attempt fails, we are far enough from certainty still, but we have done the best that the existing state of human reason admits of – we have neglected nothing that could give the truth a chance of reaching us; if the lists are kept open, we may hope that if there is a better truth, it will be found when the human mind is capable of receiving it; and in the meantime we may rely on having attained such approach to truth as is possible in our own day. This is the amount of certainty attainable by a fallible being, and this the sole way of attaining it.”
John Stuart Mill, On Liberty, p.81.
Zo bezien is het weekproject dus een plek waar ideeën kunnen worden getest, om uit te vinden wat hun waarde is. Daarom vraag ik u ook het project als een uitnodiging te zien, want alleen met uw participatie kan het weekproject werkelijk iets opleveren.
Zie het voor wat het is
De weken zijn hoogstpersoonlijk. Dat leek me wel zo gezellig, en bovendien onthult het iets fundamenteels, namelijk dat ik op deze website degene ben die de onderwerpen kiest, informatie zoekt en als eerste ‘de feiten’ interpreteert.
Goed feiten verzamelen is een kunst, en een eerste voorwaarde om iets zinnigs te zeggen. Maar de manier waarop feiten vervolgens worden samengepakt in een verhaal, in het kader van een nieuws- of een blogbericht, bepaalt wat ze betekenen.
Feiten kunnen niet voor zichzelf spreken. Enkel de beelden waarmee ze tot leven worden gewekt, de kaders waarmee ze worden omgeven, maken dat ze iets betekenen. Daarom zie ik de weken als ‘beetjes betekenisgeving’: nooit compleet, maar altijd open voor debat. Moerassige onderwerpen zullen overigens minder gaan betekenen naarmate ik ze langer behandel, maar daar zoek ik t.z.t. wel een oplossing voor, waarschijnlijk.
Mijn interpretaties zijn niet ‘objectief’ en echt objectief schrijven kan niet – woorden hebben waarde. Ik heb wel iets beters te bieden, namelijk betrouwbaarheid. Ik zal mijn uiterste best doen om zoveel mogelijk kanten van een week te belichten. En door het persoonlijk te houden kunt u mijn eigen positie aflezen, en daarmee de waarde van mijn stukjes. Daarmee zult u het moeten doen.
Feiten zal ik zo goed mogelijk verzamelen. En daarmee zijn we aangeland bij de beperkingen van het weekproject.
Omdat ik niet uitsluitend aan de site wil werken, is de tijd die er ervoor heb beperkt. Ook zijn de middelen die ik heb om aan informatie te komen beperkt. Dat betekent dat ik zal teren op de goede oude journalistiek, met name de kranten en de opiniebladen. Voor zover zij inhoud gratis beschikbaar blijven stellen zal ik die gebruiken (eigen schuld!), maar ik draag mijn steentje bij in de vorm van abonnementen op de Volkskrant, de Groene Amsterdammer, en The Economist.
Leuk project! Origineel ook!
Nou, niet echt. Maar: beter goed gejat dan slecht bedacht.
Ik heb inspiratie geput uit een hoop dingen die ik in het kader van mijn opleiding journalistiek heb gelezen. Joris Luyendijks column in het weekblad van NRC heeft geholpen. Het weekidee werd concreet toen ik een analyse schreef van het boek Eating Animals van Jonathan Safran Foer. Tijdens het schrijven van een essay over de journalistieke waarde van dat boek kwamen een hoop losse ideeën bij elkaar.
In de kern is het weekproject dan ook de test van de idee over waar traditionele, institutionele journalistiek tekortschiet, en waar verhalende, open, persoonlijke, en in mijn geval digitale journalistiek bij kan dragen aan een beter begrip van de wereld.
Het idee om een week te gebruiken als eenheid heb ik overgenomen van fifty-two stories.
Open vragen
Is jezelf als ‘onwetend’ opstellen een manier om morele superioriteit en een zekere onaantastbaarheid te kopen terwijl je anderen tussen de regels door toch de les leest, of ben je echt zo geïnteresseerd in het verkennen van nieuwe terreinen?
Weet je waar de grens ligt tussen gezonde persoonlijke inmenging (zekerheid) en ongezond narcisme (onzekerheid)?
Is het stellen van deze vragen een poging je bewust te tonen van de problemen en de risico’s van dit concept, en zonder ze op te lossen geloofwaardigheid te kweken?
Heb je hier lol in?
***
