Thuis eten na een dag oorlog op je werk

Drones worden bestuurd vanuit control rooms in de VS

We weten nu wie aan de ‘receiving end‘ van drones zitten, maar wie besturen die dingen eigenlijk?

In een documentaire die CNN maakte over drones komt een van de piloten mooi in beeld. De docu is opgesplitst in drie delen. Wie weinig tijd heeft zou ik aanraden alleen het derde deel te bekijken.

Een kolonel in de uitzending: “The pilot part of me that says, ‘I don’t like it’, being replaced by, a video-game almost. But you know what, it’s being done, and it’s being done every day. And that’s the future.””

Tekst gaat verder onder de video’s

Deel 2

Deel 3

Naar de documentaire van CNN

Onzichtbare muren

Het codewoord uit de docu hierboven is ‘compartmentalize’, wat “separate into isolated compartments or categories” betekent.

Dit is de kern.

De piloten die wordt gevraagd uit vaderlandsliefde bommen te werpen, moeten dat deel van hun leven radicaal afsplitsen van de rest van hun leven om te kunnen blijven functioneren. Ze moeten zich eigenlijk isoleren van hun werk, van een deel van zichzelf.

Echt trots kunnen ze ook niet zijn op hun werk, omdat zelfs Amerikaanse oud-militairen zeggen dat deze nieuwe vorm iets lafs heeft, weinig heroïsch is.

Om te blijven ‘functioneren’ moeten deze ‘soldaten’ onzichtbare ‘muren’ opwerpen in hun eigen hoofd. (Sorry voor de aanhalingstekens.)

Het is dan ook niet verrassend dat juist deze ‘piloten’ te kampen hebben met buitengewoon veel verschijnselen van stress. Ze missen het kameraadschap dat soldaten die overzee gestationeerd zijn, delen. Voor deze mannen (en vrouwen?) wordt oorlog een part-time-job. Aldus drone-expert Peter Singer in Der Spiegel:

“We’re seeing higher levels of combat stress among remote units than among some units in Afghanistan. We found significantly increased fatigue, emotional exhaustion and burnout. Drone operators are more likely to suffer impaired domestic relationships, too.”