In de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een haarscherpe analyse van Marcel Möring. Hij evalueert wat de verschrikkelijke Sarah Palin dat hopey-changey-stuff van Obama noemt. Het stuk gaat dus over de VS, maar breder vooral ook over hoop en wanhoop. Wat moeten we met die gevoelens?
Voorbeeld van de heerlijke helderheid van het stuk: “De economie is gestruikeld en lijkt weliswaar overeind te krabbelen, maar iedereen weet dat het systeem niet werkt.” Toch gek dat het functioneert zo lang we collectief mee blijven doen, als je erover nadenkt. Het hele stuk is voor abonnees na te lezen via de site van de Volkskrant.
Een aspect dat mij steeds weer interesseert is hoe we de politieke bewegingen van deze tijd moeten duiden. Möring is daarover glashelder:
“Onze verwachtingen worden bepaald door onze hoop. Welke verandering bij die verwachting hoort maakt het verschil. Er is de positieve verwachting, die van vooruit-naar-een-nieuwe-tijd, naar de helderheid van pragmatisme, een intellectuelere politiek, problemen oplossen door ze te onderkennen. En er is de negatieve: die van terug-naar-toen-het-nog-goed-was, problemen niet oplossen maar ze verwijderen, de duidelijkheid van maatregelen die totaal en meeslepend zijn.”
(…)
“Er waart een spook door de westerse wereld. Het is het spook van de wanhoop en het heeft een tweeling gebaard die positieve en negatieve hoop heet. De ene wijst vooruit en acht verandering mogelijk, de andere kijkt over de schouder en vindt het tegengestelde. De ene accepteert dat de wereld verandert en altijd aan verandering onderhevig is geweest, de andere acht verandering onwenselijk en wil die ongedaan maken. Er is hier geen links of rechts. Er is alleen nog progressief en conservatief en de conservatieven houden er enkele sociaal-democratische ideeën op na, de progressieven hanteren soms ronduit neo-liberale retoriek.”
Aan het begin van dit tweede stukje staat in feite: naar welke richting je in de politiek ook neigt, het is allemaal wanhoop. Weinig vrolijke conclusie. Klopt het? Read more…
