Rachel Maddow heldert in bovenstaande fragment een flink aantal parallellen op tussen het huidige olielek in de Golf van Mexico, en een vergelijkbaar lek 31 jaar geleden. Haar punt (dat ze vanaf ongeveer 7 minuten expliciet maakt) is dat oliebedrijven niet beter zijn geworden in het beperken van risico’s of het omgaan met de gevolgen van een olieramp, maar dat ze alleen maar beter zijn geworden in het boren naar olie. Dat gebeurt nu op grotere diepte dan ooit tevoren, wat het dichten van een lek stukken moeilijker maakt.
De logica hierachter is natuurlijk dat met boren naar olie geld te verdienen valt, met het bedenken en testen van nieuwe manieren om een lek te dichten niet. Weinig verrassend, want bij veel ondernemingen – en zeker bij oliereuzen – is de bottom-line de enige imperative. (Meer daarover in dit essay.) Het drama van de huidige olieramp is een keiharde herinnering aan een logica die per definitie niet in staat is zichzelf te veranderen. Druk daartoe zal van buiten moeten komen.
(De laatste poging om het lek te dichten, volgens de top-kill methode, heeft niet gewerkt. Over vier tot zeven dagen volgt een nieuwe poging.)
