Een jaar in office, en Barack durft toe te geven dat hij zelf steken heeft laten vallen. De volkswoede die bij de verkiezingen in Obama’s voordeel uitpakte, keert zich nu tegen hem, zo analyseert hij. Obama kreeg gister een harde klap met de senaatsverkiezingen in Massachut Massachuttes Massachusetts. Na decennia lang democratisch gestemd te hebben, werd de Republikein Scott Brown nu met overweldigende meerderheid verkozen. De BBC noemt het een ware revolutie.
All posts tagged Obama
Obama de reflecterende leider
Meer dan hulp in Haïti
Hulp is zelden alleen hulp als het van een Amerikaan komt. De formidabele reddingsactie die de Amerikanen nu in Haïti op poten zetten, komt samen met de ambitie om langdurig politiek in te grijpen in het verwoeste land. En er geld te verdienen.
Waar de Chinezen in Afrika handel drijven op basis van puur zakelijke overeenkomsten – no morale attached –, komt contact met Amerikaanse instituties bijna altijd samen met een moral sidenote. De Amerikaan vertelt de wereld vanaf zijn high horse graag wat te doen. Dat wordt steeds moeilijker en Obama doet het een stuk minder dan zijn voorganger, maar een zekere zelfverzekerdheid, een gevoel aangewezen te zijn om de wereld te leiden, is de VS begrijpelijkerwijs niet vreemd.
En er is heel wat voor te zeggen. Google is een goed voorbeeld. Het kondigde kortgeleden aan te vertrekken uit China als de censuur blijft toenemen en wendt zijn macht op die manier aan om goed te doen.
Maar deze — hier nogal dik aangezette — mindset van morele superioriteit neemt een wat scherpe, misschien zelfs schadelijke, wending als het op rampen aankomt.
Hate radio
Two Minutes Hate is Big Brothers manier om de inwoners van Oceanië boos te houden. Het is een dagelijks ritueel, waarbij mensen een indoctrinerende video te zien krijgen die ze tegen Goldstein, de verrader van de staat, in het harnas moet jagen. George Orwell beschrijft het verschijnsel in zijn boek 1984 als volgt:
Obama in de problemen
Na een zwak optreden in Kopenhagen lijkt de kritiek op Obama alleen maar toe te nemen. Time bezweert dat Obama zich zorgen moet maken over zijn dalende ‘approval rate’. Op de Huffingtonpost staat een enorm stuk over hoe het leiderschap van Obama tekortschiet. En ook Naomi Klein (van wie ik nogal een hoge pet op heb) is seriously pissed, zet op een rijtje welke historische kansen Obama allemaal heeft laten schieten.
Alsof de haat van rechtse radio- en tv-outlets in de VS niet genoeg was, komen nu ook de progressieven met zware kritiek. Obama moet dus als de wiedeweerga wegwezen uit het politieke midden, want daar fungeert hij als schietschijf voor zowel links als rechts. Dan kan hij — zo lang hij nog een meerderheid heeft in het congres — toch beter kleur bekennen en zijn progressieve thuisbasis tevreden houden.
Obama is niet Bush
Obama’s idee over oorlog is niet dat van Bush, en dat zal zijn succes als oorlogspresident ondermijnen.
Amerikaanse presidenten zijn gek op vrede. Ze hebben het er vaak over. Maar ondertussen voeren ze ook oorlog.
Obama trad vorige week in de voetsporen van zijn voorganger George W. Bush door een grote militaire aanval (‘surge’) in Afghanistan aan te kondigen. Bij die gelegenheid, en bij de acceptatiespeech van de Nobelprijs voor de vrede afgelopen woensdag, sprak Obama uitgebreid over oorlog en vrede. Op sommige punten lijkt zijn oorlogsretoriek veel op die van Bush. Op andere punten is die wezenlijk anders. Een overzicht.
Samen cola drinken
- Het Chinese ‘nee’ aan het adres van Coca-Cola en de suggestie dat Obama voor het concern zal onderhandelen, is een goed voorbeeld van hoe de grens tussen de politiek en het bedrijfsleven in de VS is verwaterd.
- Democratie wordt ondermijnd door asymmetrie in vertegenwoordiging burger en wannabe-burger.
China heeft Coca-Cola vorige week verhinderd zijn aandeel in de Chinese sapjesmarkt flink op te schroeven door het Amerikaanse concern te verbieden frisdrankgigant Huiyuan over te nemen.
Het Chinese nee is onderbouwd met een nieuwe antimonopoliewet, die moet vermijden dat het aandeel van een (buitenlands) bedrijf op de binnenlandse markt te groot wordt. Het nee van de Chinezen lijkt paradoxaal in een tijd waarin juist zij Europa en de VS oproepen geen protectionistische maatregelen te nemen. Practice what you preach gaat voor Peking niet op, blijkt.




