Twitter: jhmommers | E-mail: mom@jelmermommers.nl

Nog meer nuance

Het nieuws rond de door Wikileaks gelekte video van een schietpartij in Irak blijft komen. Na de eerste,boze reacties wordt plaats gemaakt voor nuance.

Vooral van ex-soldaten, zoals hier en hier en hier, is te horen hoe weinig wij weten over de situatie die we in de video te zien krijgen, en hoe het voor ons toeschouwers onmogelijk is te oordelen over wat de militairen hebben gedaan. Ja, het ziet er verschrikkelijk uit en zo klinkt het ook, maar, toeschouwers, zouden jullie die camera niet ook hebben aangezien voor een raketwerper?

Hoewel deze nuance op zijn plaats is, en in een wat eenzijdige vorm ook door bijvoorbeeld The Economist wordt gebracht, kan die ook te ver doorschieten.

Analyse berichtgeving Volkskrant

De Volkskrant berichtte gister in een relatief klein kader over de video, zonder referentie te maken naar het commentaar dat daarbij te horen was van de militairen. Wie de beelden heeft gezien, weet dat dit commentaar bijzonder schokkend was en – net als de aanval op het busje –  vele vragen oproept. Die vragen werden gisteren niet beantwoord door de Volkskrant.

Vandaag publiceerde de krant twee vervolgberichten. Het eerste stuk, van Stieven Ramdharie, is getiteld: “Raketwerpen blijkt een fotocamera.” Het verhaal begint, tot mijn verbazing, vanuit het perspectief van de piloten. “Voor de vliegers van Crazy Horse 18, een van de twee Apache-helikopters die in de ochtend van 12 juli 2007  boven Bagdad cirkelen, is het duidelijk. De groep Irakezen die ze op de grond zien lopen in de wij Al-Amin, zijn overduidelijk rebellen.”

Het stuk vervolgt binnen de kaders van de piloten konden het niet goed zien en de beelden komen uit een moeilijk stukje Bagdad, uit een moeilijke periode. Dan volgt koeltjes de vierde alinea: Read more…

Een hoofddoek, hoed of piercing, iedereen mag dragen wat hij wenst

INGEZONDEN BRIEF

Geplaats in de Volkskrant, 19-09-2009

In het hoofdredactioneel commentaar van 18 september bepleit de krant een ‘inhoudelijk weerwoord’ tegen Wilders, die heeft voorgesteld dragers van hoofddoekjes te belasten. Als voorbeeld van een weerwoord noemt de krant `te wijzen op de enorme ambtenarij die zou moeten worden opgetuigd om deze ‘kopvoddentaks’ te innen.

Met inhoud heeft dit weerwoord echter niets te maken. Een idee kan op wel duizend manieren worden uitgekleed, maar een beroep doen op praktische moeilijkheden (‘niet te innen’) is daarbij het allerlaatste en allerzwakste verweer.

Beter zou het zijn te kijken naar de kern, namelijk naar het ‘probleem’ (hoofddoekjes) waarvoor Wilders een ‘oplossing’ (belasting) voorstelt. Dan wordt snel duidelijk dat er helemaal geen probleem is, en er dus ook geen oplossing nodig is. In Nederland mag iedereen er zo bij lopen als hij of zij zelf wil: met of zonder piercings, met hoed of hoofddoek.

Door te wijzen op praktische bezwaren rond een ‘kopvoddentaks’ wekt de Volkskrant impliciet de pijnlijke indruk dat als hoofddoekjes belasten kon, het inderdaad zou moeten.