INTERVIEW, 15-10-2009
Vijf jaar geleden werd Rob Mommers (60) opa. Zijn dochter werd moeder. Inmiddels heeft zij al een tweede kind gekregen, en is een derde baby op komst.
Van wie ben je opa?
“Ik ben opa van kleinzoon Sam en kleindochter Linde. Sam is vijf en Linde is bijna één.”
Hoe bevalt het opa te zijn?
“Heel goed! Het is een genot om kleinkinderen te hebben. Het is absolute rijkdom.”
“Het is altijd een feestje om die kinderen te zien. Er is veel aan ze te zien, aan hoe ze zich ontwikkelen. Dat maak je nu op een andere manier mee dan als ouder van een kind, dat zie je iedere dag. Bij deze kinderen zie je ontwikkelingssprongetjes omdat je ze minder ziet. Dat is heel mooi.”
Hoe vaak zie je ze?
“Regelmatig. Sam heb ik tot en met zijn vierde jaar wekelijks gezien, omdat ik iedere week een dag op hem paste. Daarna kon dat niet meer want toen moest hij naar school. Maar ik zie ze gemiddeld wel twee keer in de maand.”
Tijdens de oppasmiddagen gingen Sam en opa Rob vaak naar de speeltuin, of de dierentuin. Of op de fiets naar de koeien kijken, en de schaapjes en de lammetjes. Veel uitjes, veel ijsjes.
Wat voor opa wil je zijn?
“Nou ik wil natuurlijk de liefste opa zijn, dat in de eerste plaats. En voor de rest een opa waar ze graag komen, waar ze het leuk vinden om heen te gaan, dat opa belangstelling heeft voor ze. Dat is nu in deze vorm, gewoon dingetjes ondernemen met ze. Maar later is dat misschien ook in de vorm van iemand die goed naar ze kan luisteren, of die ze eens een keer ergens mee kan helpen. Je wilt beschikbaar zijn voor je kinderen, maar ook voor je kleinkinderen.”
Zou je ze iets willen leren?
“Niet noodzakelijkerwijs. Dat is wat de ouders, de opvoeders, doen. Die leren ze dingen. Ik wil ze hooguit iets leren door er te zijn voor ze. Ze laten voelen hoe belangrijk warmte en liefde is. Ze daar iets van te laten ervaren. Maar of dat nou echt iets leren is weet ik niet. Het is wel belangrijk.”
Wat weet je nog van toen je opa werd?
“Wat ik het ontroerendste vond is dat je je eigen kind, je eigen dochter in dit geval, van het ene op het andere moment moeder ziet worden. Echt een hele andere rol in het leven ziet krijgen. Dat gebeurt van het ene op het andere moment, dat is prachtig om te zien. En een baby is natuurlijk altijd een wondertje.”
Wat vind je moeilijk aan opa zijn?
“Nou je krijgt er ook gratis zorgen bij. Dat heeft ook met mijn karakter te maken. Je bent blij dat je kinderen zijn opgegroeid tot dusverre en dat die volwassen zijn en gezond. Maar met kleinkinderen heb je dus ook weer zorgen als ze ziek zijn of als er iets is.”
“Ik kan er ook filosofisch naar kijken. Het heeft ook iets te maken met je eigen vergankelijkheid. Er komt weer een generatie bij, jij wordt dus weer een generatie ouder. Je realiseert je dat je weer een generatie ouder bent. Maar dat zijn geen overheersende gevoelens.”
Er komt er nog één aan hè? Hoe zit dat?
Een schaterlach, dan: “Mijn dochter en schoonzoon willen veel kinderen, dat is duidelijk.”
“Het is altijd weer spannend. Hoe zal dat gaan, is het een gezond kind? Dat soort basale vragen heb je natuurlijk altijd meteen. Maar het is natuurlijk ook hartstikke leuk, nieuw leven. Het wordt een meisje.”
